كه از سال 1308 تا 1312 فرمان مي‌راند، مجمعي از بيست و نه اديب تبتي‌، مغولي‌، چيني و آسياي مركزي فراهم آورد تا موضوع را مورد مطالعه قرار دهند و متن‌هاي تبتي را با اصل‌ سانسكريتي و ترجمه‌ٴ چيني آنها مقابله كنند.1
كار اين مجمع كه درحدود 1310 تشكيل شد، احتمالاً با مساعي دو عالم ((غربي‌)) تسهيل‌ شده بود، فاگسپا (سيزدهم ـ 2) و شاگردش شاـ لوـ پا (نانجيو ص 457، 1883؛ با گچي ص 611 ـ 612، 1938). فاگسپا در سال 1239 در تبت زاده شد، در سال 1253 يك اجلاس ديني در قراقوروم تشكيل داد و قوبيلاي را به دين بودا درآورد. در سال 1269 نوعي خط مغولي ابداع‌ كرد. او سه رساله ظاهراً به سانسكريتي نوشت (نانجيو شماره‌هاي 1137، 1320؛ با گچي ص‌612، شماره‌ٴ 2). در سال 1279/1280 درگذشت‌. شاـ لوـ پا درحدود 1258 زاده شد و از سال‌1311تا هنگام مرگش در سال 1314 در پكن كار كرد؛ او دست‌كم يكي از آثار استادش را به‌ چيني ترجمه كرد (نانجيو، شماره‌ٴ 1320). پنج اثر خود او در چاپ‌هاي اخير تريپيتاكا وجوددارد.
احتمال دارد شاـ لوـ پا در ترجمه از تبتي به مغولي يا تهيه‌ٴ مقدمات آن شركت داشته است‌. ولي الفبايي كه فاگسپا از الفباي تبتي اقتباس كرده بود به‌كار نرفت‌، چون نارسا بود و جايش را به‌ الفباي ديگري داد كه از الفباي اُيغوري اقتباس شده بود. براي ترجمه‌ٴ تازه‌اي كه از حدود 1310 آغاز شد، خط جديد مغولي به‌نام نُمُوا گِرِل به‌كار رفت‌. مجموعه‌اي از آن ترجمه‌2 در صومعه‌ٴ پائوشنگ در موكدن نگه‌داري مي‌شود، همان نسخه‌اي كه سلسله‌ٴ منچو از يكي از بازماندگان‌ امپراتوران مغول گرفته بود. اين خط مغولي امروز هم به‌كار مي‌رود. در سال 1599 نورهاچو (امپراتور 1616 ـ 1627 با نام تئين مينگ‌، موٴسس واقعي دولت مينگ‌) خط منچو را از روي آن‌ خط ايجاد كرد. نك (مقدمه ج 2، 1092، 1992)، كولينگ (ص 323، 402، 1917)، هومل‌ (ص 594 ـ 599، 1943).